Maria Szymanowska wydała za życia trzy zbiory tańców. Razem z kilkoma osobnymi polonezami i walcami stanowią one znaczną część jej spuścizny kompozytorskiej. Sięgała po bardzo różnorodne gatunki, od polskich mazurków i polonezów po walce, menuety, kontredanse, kadryle… Już sam wybór tańców wskazuje, że utwory te miały zapewne pełnić funkcję użytkową. 

Zbiór 24 mazurków Szymanowskiej został trzykrotnie wydany za jej życia. Fakt ten świadczy o ich popularności. Jako króciutkie miniatury, niestawiające wykonawcom wygórowanych wymagań technicznych, omawiane utwory były świetnym materiałem do salonowego muzykowania.

Mazurki Szymanowskiej oparte są na bardzo podstawowym schemacie harmonicznym: kadencji dominantowo-kwintowej. Zadziwiające, jaki wachlarz nastrojów inwencja Szymanowskiej potrafiła zbudować na tej prostej harmonii. W zbiorze znajdują się mazurki zadziorne, salonowo eleganckie, liryczne albo wirujące żywiołowo w szybkim tempie. Duża różnorodność struktur melodyczno-rytmicznych, będąca owocem bogatej wyobraźni muzycznej kompozytorki, sprawia, że każdy z mazurków jest niepowtarzalny, a razem z innymi współtworzą barwny kalejdoskop muzyczny.