Kaprys ma formę swobodnych wariacji, w których temat oplatają wirtuozowskie pasaże. Twórcza inwencja Szymanowskiej oraz jej znajomość techniki fortepianowej umożliwiają zaprezentowanie bogatej palety kolorów fortepianu. Charakter kaprysu uzasadniają również fragmenty oparte na motywach muzycznych niepochodzących z arii, na której temacie jest oparty. 

Utwór oparty jest na temacie arii z opery Joconde, ou Les Coureurs d’aventures [Joconde, czyli poszukiwacze przygód], skomponowanej przez urodzonego na Malcie francuskiego kompozytora Nicolasa Isouarda do libretta Charles’a-Guillaume’a Étienne’a. Inspirowała ich bajka La Fontaine’a Joconde, podejmująca wątki zazdrości, wystawiania uczucia na próby i powrotów do pierwszej miłości. 

Maria Szymanowska łączyła dwa artystyczne powołania – wirtuozki fortepianu i kompozytorki. Przeglądając programy jej koncertów, trudno nie zauważyć jednak, że niezwykle rzadko  prezentowała publiczności własne utwory. Tego wyróżnienia dostąpiły tylko dwa dzieła: Fantazja F-dur oraz Caprice sur la Romance de Joconde.