Ignacy Jan Paderewski stwierdził kiedyś, że po Fryderyku Chopinie to właśnie Maurycy Moszkowski najlepiej rozumiał, jak pisać na fortepian, ponieważ z niezwykłą swobodą posługiwał się całą gamą różnorodnych środków technicznych. To zresztą zapewniło mu pianistyczną nieśmiertelność, choć rzec można, jedynie w „technicznym” wymiarze – nazwisko Moszkowskiego do dzisiaj znane jest pianistom na całym świecie z uwagi na jego etiudy, należące do kanonu edukacyjnego. Moszkowski nie tylko mistrzowsko czuł sam instrument, lecz także rozumiał oczekiwania publiczności! Przykładem tej kompozytorskiej maestrii jest Kalejdoskop op. 74 na fortepian na cztery ręce. Choć każde z jego siedmiu ogniw można z powodzeniem wykonywać samodzielnie, cały cykl jest niezwykle atrakcyjny, znajduje się w nim bowiem wszystko, czego oczekiwać mogą słuchacze.
Nawiązując do komplementu Paderewskiego, można powiedzieć, że po Franzu Schubercie to właśnie Moszkowski najlepiej rozumiał duet fortepianowy, szczególnie w jego salonowym wydaniu na cztery ręce. Autor Tańców hiszpańskich op. 12 osiągnął w tym obszarze prawdziwe mistrzostwo, w jego kompozycjach obie partie wzajemnie się przenikają, dopełniają, niekiedy nawet rywalizują, choć zawsze w sensie muzycznym. W wymiarze wykonawczym rywalizacji nie ma, partie są i odpowiednio zbalansowane, i rozpisane pomiędzy wykonawcami bez niezgrabności, o które przecież tak łatwo w sytuacji dzielenia się jednym instrumentem.

Kompozycje Moszkowskiego tworzą  idealną przestrzeń dla twórczego dialogu i z pewnością powinny znaleźć się w repertuarze każdego duetu.

Publikacja przeznaczona dla zaawansowanych pianistów.