W zbiorze op. 23 Statkowski uwzględnia właściwości metrorytmiczne krakowiaka – dwudzielne metrum, synkopy i rytmy punktowane. Ponadto wprowadza struktury nawiązujące do charakterystycznych figur tanecznych, takich jak hołubce (dwa uderzenia piętą o piętę w powietrzu) i przytupy (trzy tupnięcia w rytmie: dwie ósemki i ćwierćnuta). Wzorem polskiej muzyki ludowej kompozytor stosuje technikę różnicowania fraz, eliminując proste powtórzenia na rzecz wariacyjnych. Elementy decydujące o gatunkowej tożsamości krakowiaka poddane zostały w op. 23 artystycznej stylizacji. Oprócz fragmentów utrzymanych w typowym dla tańca tempie szybkim pojawiają się odcinki znacznie wolniejsze, a także liczne przyspieszenia i zwolnienia narracji muzycznej, które osłabiają taneczny charakter miniatur.