Wydanie źródłowo-krytyczne.
Władysław Żeleński – „następca Moniuszki” i „najwybitniejszy polski pieśniarz spośród przedstawicieli nurtu konserwatywnego w drugiej połowie XIX wieku", wybitny liryk – zasłużył na te określenia,  komponując około stu pieśni na głos solowy i fortepian na przestrzeni  ponad sześćdziesięciu lat – od końca lat 50. XIX wieku do początku drugiej dekady wieku XX.
W świadomości sobie współczesnych Żeleński był przede wszystkim właśnie pieśniarzem.
Spośród skomponowanych przez Żeleńskiego pieśni zachowała się zdecydowana większość –  dziewięćdziesiąt dwa utwory ukończone, wszystkie oprócz jednego wydane.

Dlatego jest rzeczą słuszną, by teraz, w 100-lecie śmierci Żeleńskiego, podjąć wysiłek nie tylko przypominania jego sylwetki i popularyzowania jego zasług, ale także należy tego utrwalenia jego twórczości i przekazania jej społeczeństwu polskiemu przynajmniej jako cennego świadectwa kultury, skoro w swoim czasie nie mogła w pełni odegrać
swojej roli.