W dziewiętnastowiecznej i wczesnodwudziestowiecznej praktyce muzycznej przyjęło się pisać i publikować utwory z repertuaru skrzypcowego od razu w dwóch wersjach: z akompaniamentem zespołowym i fortepianowym. Takie rozwiązanie pozwalało twórcom z jednej strony na wykorzystanie w pełni umiejętności instrumentacji i kształtowania brzmienia większego zespołu, z drugiej na dotarcie do większego grona odbiorców, kameralna obsada umożliwiała bowiem kompozycji zagoszczenie w repertuarze licznych wykonawców, a wśród nich także uczniów i studentów. W tę tradycję wpisuje się także Legende Feliksa Nowowiejskiego. Wersja orkiestrowa doczekała się już wydania źródłowo-krytycznego. Prezentowana w niniejszym tomie wersja fortepianowa jest więc niejako dopełnieniem tego przedsięwzięcia wydawniczego, a koncepcja umieszczenia identycznej partii głosu solowego w obu wydaniach hołduje oryginalnej idei dwojakiego zastosowania jednego utworu.

Legendę trudno nazwać dziełem nowatorskim czy wysoce zawansowanym technicznie, nie sposób jednak odmówić jej bogactwa kolorystycznego, inwencji melodycznej  i znacznego ładunku dramatycznego. W tym dość zwięzłym utworze uwidacznia się dobry warsztat kompozytorski i wyobraźnia muzyczna kompozytora.